दगड

दगड
पाण्यात दगड भीरकावतांना
आपण वलय शोधत असतो,
दीसणारे पर्तीबींबं यत्कींचीत मीटावे
कदाचीत असाच वीचार करीत असतो।
कैर्या तोडतानांही
दगड आकाशी जातो,
आबंटाएंवढ़ाच संताप शेजार्यांचा
आपणास अभीप्रेंत असतो।
गुलेलाही कधी
काचा फोडू लागते,
न मीळालेल्या चेडुंचा
खड्यांकरवी बदला घेवून देते।
घर उभे करणयासही
दगडं उभारावी लागतात,
बर्याचदा माणंस त्याच
नीवार्यात रूपांतर करतात।
पण शेंदुर फासलेला दगड
सर्वश्रेष्ठ असतो,
सत्यात नसलेल्या "माणसाला"
"माणलेल्या" देवासमोर आणून सोडतो।
----------------------------------------
Friends of mine - Nem, Debashish, and Santosh were debating religion- that provoked these uncalled lines.

पीपंळ

पीपंळ
देवळातील वड- पीपंळ
नी घरातील तुळशी,
पावीतर्याचे पर्तीक असतात;
नीर्माल्य पाण्यात वाहून जाते,
पण ते देवासरखे
सदैव उभे असतात।
सकाळची पर्सन्नता
कींवा दुपारची सावली,
सायंकाळच्या एकांताचे
द्योतकाही ते असतात।
आँगण-गाव सुटले
की पोरकेपणा येतो,
वस्तीगर्हाच्या खोलीत
तुळशीला वाव नसतो,
म्ह्णायला मोठे ISKON असेल तरी
पींपळाचा अभाव असतो।
पींपळ देवळाला
तसा देवही पींपळाला,
असच काहीस संस्थैत घडल;
एक़ वीशाल वृक्श
दूसर्या मजल्यावर ,
दर्वाजाच्या बाजुस
चार फांद्या पसरवुन बसल।
माझी दुपारची सकाळ
नी पहाटैची रात्र,
त्या तटस्थ इतीहासकाराने पाहीली;
कधी खारीनां खेळवत
कधी घारीनां थांबवत,
मोठेपणाची जाणीव करुन दीली।
आपसुकच तो पींपळ
गावातलाच भासला,
माहेरच माणूस म्हणतात
तसा वाटला।
अनेकदा मी त्याला
सायंकाळी गाठला,
कधी बोडखा असतांना
कधी तांबडी पानं फुटतांना,
आमचा एक गहन
संवाद-कोश्च साठला।
पर्णानां स्पर्श करीत,
माझै दुःख मी मांडलै;
स्वतः गाढ़ शांत राहत,
शांततेच सारे पाठ त्याने
हलकेच मला गीरवले।
आनंदा क्षणही आम्ही
पावसात भीजतांना टीपले,
वर्तमानात आयुष्य असतै
हे स्वर्णीम अनुभवले।
भरकटत आज
नवीन गावी पोरका मी,
पीपंळ शोधतोये;
तो तटस्थ खंबीर उभे राहत,
कदाचीत माझी
वाट बघतोये।
-----------------------
Before posting something new, I thought let me complete the triology of IISc nostalgia. I hope next post would be a bit different.