ओली पहाट

ओली पहाट

चार थेम्ब हातावार हळूच ओघळलेले,
कावळैही सारे लपून बसलेले;
गारवा की धुके--साठून भरलेले,
रस्तया वर त्या कुणीही न उरलेले;
एक इमारत नी पुतळा मात्र नेहमीच तेथे राहीले,
कडेच्या झाडां सारखे घट्ट रोवून बसले.
रोज उन्हात नी रात्री कीती लोक आली,
फारसा काही न सम्जता अशीच नीघून गेली;
त्यांचे मीष्कील हशने,
प्रत्येकाला फसवत गेले.
मी साइकल स्वार रोज गुजर्णारा,
ओल्या चीबं दीवशीही भेट रस्तयाला देणारा;
एक पहाट मात्र काही कुजबुजली,
तो पुतळा बोलतो अस भासवून गेली;
मी सावध रोज मग आवाज़ एईकू लागलो,
सुंदर कही शब्द कानी घेत राहीलों;
बोध मात्र त्याचा उमगला मला नाही,
का कुणास ठाउक कधी प्रय्त्नच केला नही.
आज मात्र ते सारे आठवत
मन भरुन येत,
पुतळैही बोलतात
ओल्या पहाटै सांगुन जात.

---------------
I hope my friend prashant will find some solace now. Thanks indeed to him though for this substantial suggestion on improvement.