अक्षर

प्रतिकार करताही येतो
पण नेहमीच बोलवेल अस नाही
कुठे उमजलिये भाषा आम्हाला
शब्दांच आंगण पेलवेलच अस नाही।

अमोघ आणि अबोल
मृदु असतात काही जोडाक्षरं
निसटले तर माती होते
पण मातीला कळणार नाही अस नाही।

संवादाच्याही पलिकडे
सौंदर्य असते कुणाकडे
कळेल सारयांणा अवचित
एवढ़े सुलभ उकार असतील अस नाही।

जपणूक धाग्यांची हळुवार असे सारी
गुंतले की आपलेसे होतात
कुठे बिंदु कुठे खंड वापरावे
सोनेरी होतील अक्षर सारेच अस नाही।